อุทยานชำระใจ : ความรู้สึก (4)

posted on 01 Feb 2006 03:01 by jetkaro

มีแต่ช่วงเวลาที่จิตใจสงบ

ความสัมพันธ์ของพวกเราค่อยหวั่นไหว

วิลเลียม เชคสเปียร์

เมื่อก่อนมีแม่ลูกคู่หนึ่งให้การอุปการะผู้บำเพ็ญธรรมแห่งนิกายเซ็นผู้หนึ่ง

อยู่มาวันหนึ่ง มารดาใช้ให้บุตรสาวส่งข้าวปลาอาหารไปให้แก่ผู้บำเพ็ญธรรม พร้อมทั้งสั่งว่า

"วันนี้เมื่อเจ้าส่งอาหารไป ให้สวมกอดเขาเอาไว้ กอดรัดให้แน่น"

บุตรสาวทำตามคำสั่งของมารดา ปรากฏว่าผู้บำเพ็ญธรรมกลับนิ่งไม่มีปฏิกริยาแต่อย่างไรไม่

วันที่สอง มารดาผู้นี้ส่งอาหารไปด้วยตัวเอง ทั้งยังถามว่า

"ท่านอาจารย์ เมื่อวานบุตรสาวข้าสวมกอดท่าน ไม่ทราบว่ามีความรู้สึกอย่างไร?"

ผู้ปฏิบัติธรรมตอบว่า

"เสมือนไม้ผุผิงหน้าผาเย็นเฉียบ"

นี่แสดงว่าผู้ปฏิบัติธรรมยึดถือดรุณแรกรุ่นดั่งไม้ผุเปรียบตัวเองเหมือนหน้าผาเย็น

ผลสุดท้ายผู้เป็นมารดาคว้าไม้กวาดมา พูดกับผู้ปฏิบัติธรรมว่า

"นึกไม่ถึงข้าอุปการะคนผิด ท่านไปให้พ้น"

พลางขับไล่ผู้บำเพ็ญธรรมไป พร้อมกับจุดไฟเผากระท่อมที่ผู้ปฏิบัติธรรมอาศัย

ทำไมผู้เป็นมารดาจึงขับไล่ผู้ปฏิบัติธรรม ซึ่งไม่วอกแวกหวั่นไหวกับสาวงามที่เสนอตัวให้? เพราะว่าเขายังไม่บรรลุถึง "จิตแห่งปัญญา"

เขามีอธิจิต ซึ่งได้แก่สมาธิ หากยังไม่หลุดพ้น แม้นหากเขาเป็นอาจารย์เซ็นผู้รู้แจ้งที่แท้ เมื่อเห็นหญิงสาวก็คือหญิงสาวไฉนเลยกลายเป็นไม้ผุ?

ผู้ปฏิบัติธรรมเองเป็นคน ไฉนเลยกลายเป็นหน้าผาเย็น?

ผู้ปฏิบัติธรรมยึดถือพฤติกรรมที่หญิงสาวโผเข้าอ้อมอกเป็นไม้ผุผิงกับหน้าผาเย็น ทั้งมิใช่จิตสำนึกแห่งปุถุชน และไม่ใช่จิตสำนึกของผู้รู้แจ้ง

ประสบการณ์แห่งชีวิตต้องประกอบด้วยความรู้สึกรัก โกรธ เศร้า สุขสันต์ ทุกวี่วันถือเป็นชีวิตใหม่ ให้มีความรู้สึกต่อมัน เพื่อสร้างสรรค์ชีวิตต่อไป

ป.ล.....

อันที่จริงผมเตรียมอีกตอนมาเสนอ แต่ทว่าตั้งแต่ตี2 เป็นต้นมา ผมมีความรู้สึกที่อยากจะเอาตอนนี้มาลงแทน ผมไม่ได้ตั้งใจนอนดึกนะครับ แต่ความรู้สึกเหมือนรออะไรสักอย่าง >_<

ผมอยากกล่อมคนก่อนนอนครับเหอๆ เกี่ยวกันมะ-*-

[ แม้ทุกอย่างที่เธอทำดูแล้วมากมาย
แต่อยากขอสักนิดให้คิดถึงกัน
อยากให้รู้ว่าเธอคือคนสำคัญ
และฉันก็รอเธอส่งเสียงมา...

ให้เธอฝันว่านอนไม่หลับทั้งคืน
หากเธอเพ้อลืมกันไปสักวัน
เพราะคนที่รักเธอเฝ้ารออยู่เหมือนกัน
ก่อนนอนคิดถึงฉันแล้วจะหลับฝันดี... ]

(เนื้อหาคัดเฉพาะบางส่วน)