อุทยานชำระใจ : ลูกกุญแจ (6)
posted on 02 Feb 2006 12:26 by jetkaroมีแต่คนที่ใส่รองเท้า
ค่อยรู้ว่าส่วนไหนของรองเท้าที่กัดเท้า
ยอร์ช เฮอร์เบิร์ต*
.
กุญแจที่แข็งแรงดอกหนึ่งคล้องกับประตูใหญ่ ก้านเหล็กซี่หนึ่งพยายามอย่างยากเย็น ยังงัดแงะเปิดไขประตูไม่ได้
ลูกกุญแจมาแล้ว ร่างอันผอมเล็กของมันมุดชอนไชไปในรูกุญแจ แค่บิดหมุนเบาๆกุญแจดอกใหญ่ก็เปิดออกดังกริ๊ก
ก้านเหล็กถามด้วยความประหลาดใจว่า
"ข้าออกแรงมากมายยังเปิดไม่ออกทำไมเจ้าไขมันออกอย่างง่ายดาย?"
ลูกกุญแจบอกว่า
"เพราะข้ารู้ใจมันที่สุด"
หัวใจแต่ละดวงเหมือนคล้องกุญแจไว้ ต่อให้เป็นแท่งเหล็กขนาดใหญ่ก็งัดแงะไม่ออก มีแต่ความเอื้ออาทร จึงแปลงตัวเองเป็นกุญแจที่เล็กเรียวดอกหนึ่ง ผ่านล่วงไปในจิตใจของคนอื่นได้
*ยอร์ช เฮอร์เบริต (George Herbert ชาตะ ค.ศ.1593 มรณะ ค.ศ.1633 ) เป็นกวีชาวอังกฤษ ซึ่งใช้กวีถ่ายทอดคำสอนศาสนา
สำหรับมุมมองของผม........
คนอื่นๆเขามักที่จะตะโกนให้ผู้อื่นรู้ว่าตนเองคิดอย่างไร เพราะถือว่าเป็นการยืนยันตนเอง
ส่วนตัวผมแล้วเป็นคนอุบเงียบไม่ยอมเปิกปากให้ใครรู้ว่าคิดอะไรอยู่ ดังนั้นมันจึงเป็นกำแพงปิกกั้นไม่เปิดโอกาสให้ใครได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของผม และในบางครั้งก็รู้สึกขัดแย้งไปในตัว.. ขนาดตัวเองยังไม่รู้ใจตัวเองดีเลยครับผม - -" แต่ก็นะ ก็ยังอยากให้คนอื่นรับรู้อยู่ดีแหละ
"Didn't You Know ?" คนที่ฉันจะรัก ที่จะคิดถึง
รู้ไหม ทุกครั้งที่ฉันนั้นมีเรื่องหนักหัวใจ
เรื่องที่ไม่สามารถจะไปปรึกษาใคร
ฉันจะคิดถึงใครก่อน
และรู้ไหม ไม่ว่าฉันนั้นจะมีความสุขเท่าไร
ไม่ว่าชีวิตฉันจะไปอยู่จุดไหน
ฉันจะคิดถึงใครก่อน
คนๆ เดียวที่ฉันจะรออยู่
เฝ้ารอด้วยใจเว้าวอน
ก็คือเธอคนดี
และจะมีเพียงคนเดียว แน่นอน
คนที่ฉันจะรัก ที่จะคิดถึง
ที่จะยังคงซึ่งความเข้าใจ
และยกให้เธอได้เป็นที่หนึ่ง ทุกๆอย่าง
*จึงขอมอบเพลง นี้เพื่อให้เธอรับรู้
ป.ล. ใส่เพลงในEntry เก่าๆมาด้วยงับ
กำแพงกระดาษ*
ชอบประโยคนี้จัง
#1 By -teacher-aorr- on 2006-02-02 12:50