อุทยานชำระใจ : พลัง (7)

posted on 03 Feb 2006 22:57 by jetkaro

สายนทีฮวงโหไหลมาจากฟ้า

ทะลักหลั่งสู้ท้องทะเลไม่คืนกลับ

หลี่ไป่*

เมื่อโยนก้อนหินลงในน้ำ ไม่นานก้อนหินก็จะค่อยๆจมลงสู่ก้นน้ำ

แต่แม้นหากเกิดกระแสน้ำหนุนมา สามารถพัดพาก้อนหินไปได้

ลูกธนูไม่มีพลังในตัว แต่เมื่อพาดกับคันเกาทัณฑ์

น้าวจนสุดล้าแล้วปล่อยออก สามารถยิงไปได้ไกล

น้ำบึงที่เปี่ยมปรี่ กระแสน้ำดูเหมือนสงบนิ่ง

หากเปิดเขื่อนปล่อยให้น้ำไหลเทลงสู่ก้นเหว พลังสภาวะของมันกลับรุนแรงนัก

ไม้ซุงหรือก้อนหินที่กลิ้งตกลงจากเขา พลังที่เกิดจากความเร็วที่เพิ่มขึ้น

ยากที่จะต้านทานรับได้

คนคนหนึ่งทำงานสำเร็จหรือไม่ มิใช่ขึ้นอยู่กับเขามีทรัพยากรเท่าใดเพียงประการเดียว ประการสำคัญคือ พลังสร้างสรรค์กับความเด็ดเดี่ยวของเขา จึงเป็นปัจจัยในการตัดสินใจทุกสิ่ง

*หลี่ไป่ (ชาตะ ค.ศ. 701 มรณะ ค.ศ. 762) เป็นกวีเอกในราชวงศ์ถัง ทั้งยังจัดเป็นรัตนกวีที่มีชื่อเสียงติดอันดับโลก

๑:: คะแนนแห่งชีวิต ::๑

ทุกๆครั้งที่ฉันใกล้ ทุกๆครั้งที่ได้พูด ทุกๆครั้งที่พบกับเธอ
จิตใจข้างในของฉันก็รู้สึกได้เสมอ ว่าเธอมีความหมายเท่าไร

ยิ้มของเธอแค่ครั้งหนึ่ง หัวเราะของเธอแค่ครั้งหนึ่ง เธอรู้ไหมมีค่าแค่ไหน
หมื่นพันฉันจะสะสมทุกอารมณ์ เก็บเอาไว้ เติมใจในวันที่ต้องการ

ให้เป็นคะแนนเป็นรางวัล และเป็นเหมือนดังของขวัญ ที่เติมให้ชีวิตฉันสวยงาม
ไม่ว่าหันหน้าไปทางไหน ก็พบว่ามีแต่ความอ่อนหวาน
เป็นคะแนนเป็นรางวัล และเป็นเหมือนดังของขวัญ ที่ฉันเฝ้ารอมานานแสนนาน
ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้ฉันยอม ไม่มีใครตลอดกาล

เล็กหรือน้อยฉันก็เก็บ เยอะไม่เยอะฉันก็เก็บ ไม่ว่าเธอมีค่าแค่ไหน
หมื่นพันฉันจะสะสมทุกอารมณ์ เก็บของเธอไว้ เติมใจในวันที่ต้องการ

ฉันยอม...ไม่มีใครตลอดกาล

[เธอรู้ไหมมีค่าแค่ไหน

เช้า กลางวัน เย็น ก่อนอน ก็ฟังมื้อละ 10 รอบนะครับคุณ

อิอิ]