จ้องตากับความเหงา - ลานนา คัมมินส์
posted on 31 Oct 2006 03:02 by jetkaroยามเที่ยง วันที่ 30 ตุลาคม 2549
---- Miss call1 เบอร์ 6 ครั้ง ----
.
ดังนั้นจึงทำการโทรกลับไปปรากฏว่า........
เสียงเธอคนนั้น
คนที่เราคุ้นเคย
เธอเรียกชื่อเรา....
เธอดีใจที่ได้ยินเสียงเรา
แล้วก็พูดขึ้นว่า
พยายามหาเบอร์โทรเรามาโดยตลอด
" เพื่อที่จะโทรมา พูดในสิ่งที่เก็บไว้ในใจเกือบ 10ปี "
.
"ขอโทษ"
.................. ครึ่งชั่วโมง
"ขอโทษ"
................. 1 ชั่วโมง
"ขอโทษ"
................ 1 ชั่วโมง ครึ่ง
ได้ยินแต่ "เราขอโทษ"
~เราลืมไปหมดแล้วความรู้สึกเสียใจต่างๆ
แต่เรายังคงมีภาพที่ดีของเธอ เก็บเอาไว้มาโดยตลอด.... ลึกสุดใจ~
.
เธอ...ใช้ชีวิตมาได้อย่างไรภายใน 10ปีที่ผ่านมา
< ก้อนหินในใจ >
< ทุกข์ใจตั้ง10ปี >
............................
1 ชั่วโมง 44 นาที
เป็นเวลาแห่งการปลดปล่อยความทุกข์กังวลที่อยู่ในใจของเธอ
..................
โปรดอย่าทำอะไรที่ให้ตัวเองเสียใจทีหลัง
..................
เคยพูดเสมอๆว่า " ในขณะที่เราคิดถึงคนๆหนึ่ง
ในขณะเดียวกันก็มีอีกคนที่พยายามบอกคิดถึงเราเช่นกัน "
.
และในวันนี้ คงต้องขอเสริมเพิ่มเข้าไปอีกนิยามหนึ่งว่า
" ในขณะที่เรากำลังขอโทษคนๆหนึ่ง
ในขณะเดียวกันก็มีอีกคนที่พยายามขอโทษเราเช่นกัน"
.....................
ทั้งสองนิยาม การกระทำเหมือนกัน
.......เพียงแต่เปลี่ยนแค่คำพูดก็เท่านั้นเอง.
.
ถนนเก่าบางเส้น ก็ไม่ควรที่จะเดินย้อนกลับไป
ถนนของความเดียวดาย ยังอีกไกล
ชีวิตต้องเดินต่อไป ยังอีกไกลเช่นกัน
.
มันก็แค่เรื่องหาวๆ
ที่ทำให้เรานอนไม่หลับ
กำแพงกระดาษ*
แต่อีกคนหนึ่งก็กำลังคิดถึงอยู่เหมือนกัน
หากแต่คนคนนั้นไม่ใช่ตัวเรา
#1 By กูลิโกะซ่า on 2006-10-31 06:07