@Jetkaro ลานเพลงสามัญประจำ Exteen ~~

ออกจะเกินไปไหม ถ้าฉันจะยืนยัน
ว่าผู้ชายอย่างฉัน ช่างโชคดี
อาจมีใครยังหา หาคนที่พอดี
แต่ในนาทีนี้ ฉันเจอแล้ว

คนที่พร้อมจะคอยอยู่ข้างกันไป
หัวเราะ ร้องไห้
เจอะเจอเรื่องดีหรือร้าย ก็กอดฉัน
ดั่งมีใครส่งเขาลงมาจากบนนั้น ให้พบกัน

หากคุณได้พบใคร แล้วกลายเป็นผูกพัน
ก็คงไม่ต่างกัน กับตัวฉัน วันนั้น สักเท่าไหร่
พบกันแล้วก็อย่าให้แคล้วคลาดไป
โปรดรักเขาไปจนหมดหัวใจ

พบกันแล้วก็อย่าให้แคล้วคลาดไป
โปรดรักเขาไปจนหมดหัวใจ

พบกันแล้วก็อย่าให้แคล้วคลาดไป
แค่รักเขาไปจนหมดหัวใจ

ผมฟังเพลงนี้แล้วคิดถึงหนังสือ "ดวงตะวันส่องฉาย

(ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา) : A Chance of Sunshine"

ทั้งสองต่างพันผูกเชื่อมกัน
ไว้ด้วยจิตวิญญาณ
ต่างเข้าใจในอารมณ์
งดงามเหมือนดั่งสัจธรรมเที่ยงแท้
หากแต่ความไม่เที่ยงแท้ ยิ่งงดงามกว่า

ทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
ดังนั้นจึงไม่คาดหวัง
ว่าดวงชะตาจะมาประสบพบกัน
อาจะเคยพบกันตามถนน บันได
บนระเบียง และทุกหนแห่ง

ทั้งสองอาจพานพบกันและกัน
มานานแสนนานแล้ว
อยากถามว่าพวกเขาจำได้หรือเปล่า
ว่าอาจเคยพบกันต่อหน้าต่อตาตรงประตูหมุน

หรืออาจเคยพูดกันในฝูงชนแออัดว่า
"ขอโทษ"
หรืออาจเคยส่งเสียงทางสายโทรศัพท์ว่า
"คุณต่อผิด"
แต่ทว่าฉันรู้คำตอบของพวกเขาคือ....ไม่

พวกเขาต่างจำกันไม่ได้
พวกเขาคงตะลึงงัน....
หากพวกเขารู้ว่าโชคชะตาเล่นตลกกับพวกเขา
และคงอาจไม่ยินยอมพร้อมใจ
ที่จะเปลี่ยนไปตามโชคชะตา

ดุจฟ้าเป็นใจ เปิดโอกาสให้พวกเขาแล้วก็ปิด
ขวางกั้นหนทางประสบพบพักตร์
ฟ้าหัวเราะเยาะเสียงแห้ง
ดุจผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา

แต่ในหนังสือสุดท้ายทั้งคู่ก็ได้เจอกัน
เหมือนกับคำที่ว่า 'คู่กันแล้วคงไม่แคล้วกัน'

ในความเป็นจริง
ชีวิตคู่มันไม่ได้จบแค่ตรงนั้น
มันต้องมีฉากต่อมา และต่อมาอีก

ความสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่า ทั้งคู่ได้เจอกัน
แต่ที่ว่าทั้งคู่จะถนอมความรักไว้ให้นานแค่ไหน
ให้สมกับการรอคอยที่แสนทรมานอันยาวนาน

บางทีคู่แท้คนที่เราตามหาอยู่ อาจจะเคยเจอกันบนท้องถนน
อาจจะเดินสวนกันไปสวนกันมา อาจจะเคยดูหนังโรงเดียวกัน

อาจจะนั่งรถไฟฟ้าคันเดียวกันก็ได้....
แต่มันยังไม่ถึงเวลาที่คน 2 คนจะได้เจอกันเท่านั้นเอง

Credit : มังกรสยาม