蓝色忧郁 - 任贤齐
posted on 22 Jul 2007 20:36 by jetkaro in chinesesong
ลมราตรีพัดระเรื่อยเอื่อยเสียดสี
ทั่วทิศมีเพียงนกพิราบบินเลียบแม่น้ำ
บินหัวลงต่ำ ไร้ผู้คนสนใจ
แว่วเสียงคนเป่า saxophone อันไกลโพ้นไพเราะเสนาะยิ่ง
ความโรแมนติกนำมานิดซึ่งความอ้างว้าง
ฟังนานเข้าช่างหดหู่ใจ
.
เย็นยามนี้เธอย่ำกับปัญหาเดิม
ใครหนอจะทานข้าวพร้อมเธอ
เธอยิ้มพร้อมเอ่ยขึ้นว่า "ชินนานแล้ว"
แต่ยังดีที่เธอยังพอใจชีวิต
ชีวิตโสดโดดเดี่ยวนั้นช่างอิสระเสรี
ไม่มีใครมาควบคุมบงการ
แต่บางเวลาก็กลัวความโดดเดี่ยวอ้างว้าง
.
นานเท่าใดแล้วที่ไม่มีใครเรียกเธอว่า "ที่รัก"
ให้เธอซาบซึ้งหลั่งน้ำตาริน
ยามเหมันต์มีคนห่มผ้าให้อุ่น
ไม่ต้องดื่มสุราดับความหนาวต่อไป
วันเวลาผ่านไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว ท้องฟ้าค่อยๆมืดสลัว
เปิดดูโทรทัศน์
การรอใครสักคนนั้นช่างห่อเหี่ยวเสียจริง
.
นานเท่าใดแล้วที่ไม่มีใครเรียกเธอว่า "ยอดรัก"
ยามเธอเสียใจ มีคนคอยปลอบใจ
วันเวลาผ่านไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว ท้องฟ้าค่อยๆมืดสลัว
ปิดโทรทัศน์
ใครกันเล่าจะมาร่วมเคียงนอนเธอ
ไม่มีใครเข้าใจในความรู้สึกเธอ
ช่างหมองหม่น อย่างเห็นเด่นชัด
.
แลดูความสัมพันธ์ชั่วคราว ผ่านมาผ่านไปทีละคู่ๆ
เธอนั้นไม่ได้ไร้คุณค่า
ใยไม่กลับใจกลับตัว
เธอเริงร่าเยาะยิ้มอย่างไม่คำนึงสิ่งใด
ไม่ไร้เดียงสาดั่งเด็กทารก
มีความสุขเต้นรำกับความสัมพันธ์ชั่วคราว
กลับถึงบ้านปล่อยวางซึ่งฉากละคร
ร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว
Artist : Ren Xian Qi
Translator : Jetkaro (ฝึกแปล)
ไม่มีใครที่จะรู้ใจเท่าเรารู้ใจตนเอง
ไม่มีใครจะเปลี่ยนชีวิตใครได้
ตราบว่าผู้นั้นเองใคร่ที่จะมุ่งมั่นเปลี่ยนแปลงตน
แลดูความสัมพันธ์ผู้คนบนโลก
สุข เศร้า เหงา พบพราก
มีใครเคียงข้างใครจริง?
แล้วจะมีรักแท้ในคืนหลอกลวงฤา
edit @ 4 Apr 2008 19:07:58 by * Jetkaro ShowtimE *
กำแพงกระดาษ*
#1 By @ I'm a Box @ on 2007-07-22 21:12