:: บุพเพสันนิวาส ::

เมื่อคิดให้ดีโลกนี้ประหลาด
บุพเพสันนิวาสที่ประสาทความรักภิรมย์
คู่ใครคู่เขารักยังคอยเฝ้าชม
คอยภิรมย์เรื่อยไป

ขอบน้ำขวางหน้า ขอบฟ้าขวางกั้น
บุพเพยังสรรค์ประสบให้ได้พบสบรักกันได้
ห่างกันแค่ไหนเขาสูงบังกั้นไว้
รักยังได้บูชา

ความรักศักดิ์ศรี
รักไม่มีพรหมแดน
รักไม่มีศาสนา
แม้นใครบุญญาได้ครองกันมา
พรหมลิขิตพาชื่นใจ

รักเหมือนโคถึกที่คึกพิโรธ
ความรักเช่นนั้นให้โทษ
จะไปโกรธโทษรักไม่ได้
ไม่ใช่บุพเพสันนิวาสแน่ไซร้รักจึงได้แรมลา

...................................................................................................

ความเข้ากันได้ระหว่างสองบุคคลเป็นเรื่องละเอียดอ่อน

เป็นที่ยอมรับว่าลักษณะนิสัยใจคอของคนเราจะก่อลักษณะกระแสจิตประเภทหนึ่งๆขึ้นมา

ซึ่งเมื่อใกล้กันก็รู้สึกได้ว่าพอจะ 'รับ' กันได้ไหม ถัดจากนั้นยังมีรายละเอียดปลีกย่อยอื่นๆอีก

ทั้งความคิด คำพูด และปฏิกิริยาที่กระทำต่อกัน เป็นตัวตัดสินว่าเข้ากันได้สนิทจริงหรือไม่


ตรงนี้น่าคิดว่าถึงจะเคยร่วมบุญกันมา

ทว่าเข้ากันยากด้วยคุณสมบัติเฉพาะตัวของแต่ละฝ่าย

แม้มีเวลากระดี๊กระด๊าด้วยกันในช่วงแรกอยู่บ้าง

ต่อไปก็น่าจะฝ่อลงจนแหนงหน่ายในที่สุด

เคยทำบุญร่วมกันมาก็เรื่องหนึ่ง

ลักษณะกระแสจิตคล้ายกันก็เรื่องหนึ่ง

เจอกันแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้างก็เรื่องหนึ่ง

มีโอกาสใช้เวลาในชีวิตด้วยกันนานช้าแค่ไหนก็อีกเรื่องหนึ่ง


สรุปแล้วหากว่าตามหลักอนิจจัง

หญิงชายในสังสารวัฏต่างท่องเที่ยวไปไกลตามลำพัง

ผลัดเปลี่ยนเวียนจับคู่ด้วยความผูกพันมากน้อย

แล้วถอยฉากจากกันไปเรื่อยๆ หาคู่แท้ถาวรมิได้? ...

(ทางนฤพาน บทที่ ๑๐  ผู้วิเศษ)

Credit : Dungtrin.com

สิ่งใดเป็นของเรา สิ่งนั้นย่อมเป็นของเราเสมอ

แม้ลาจากไปไกลแสนไกล ย่อมกับมาพบประสบ

สิ่งใดมิใช่ของเรา ต่อให้เอาเชือกมารัดเป็นร้อยๆเส้นก็มิอาจรั้งได้เลย

ผมคิดถึงคุณ

Recommend